anasını sattığımın şehri,
ben çocukken (böyle başlayan cümleleri gördün mü kaçıcaksın esasında) güzeldi. sıcağı bile ayrı güzeldi.
artık bana sıcak varoşları, cehaleti bir ton politik olay ve sonuçlar silsilesini hatırlatıyor.
insan arasına karışmak istemez oldum. banliyö diye tabir edebileceğimiz güzide semtimde evden, mahalle bakkalı tavrındaki süper marketime, ordan evime gidip geleyim şehir merkezine işim düşmesin diye dua eder oldum.
tek eylencem bahçede mangal eşilğinde biranın gözüne vurmak.
kış gelsin
ben de salak mıyım ne?
kışın insanlar paltolarıyla montlarıyla örtündükçe çirkinlikler, kötülükler de örtülmüşcesine içim daha rahat.
daha huzurlu oluyorum....
kızılay'da sokağa tükürmesinler. metroda ter kokmasınlar ya da, dostun önünü emolardan temizleyin.
çok hüzünlendim lan.
cidden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder